Rot

‍Dit verhaal heb ik geschreven voor de Harlandprijs 2025. Het is een subtiel horrorverhaal geworden waar ik best trots op ben. Helaas heb ik er geen prijs mee gewonnen, maar daardoor is hij nu wel hier te lezen. Wat ik er van geleerd heb? Er mag in het begin meer vaart in, eerder horror worden. En verder? Dat ik geniet van dit genre:)

‍

‍

‍DAPHNE

‍

‍Het is nog vroeg als ik de tuindeuren open. De lucht is koel, maar er hangt een warmte die niet van de zon komt. Het soort warmte dat ruikt naar adem. De geur van de vochtige aarde prikt in mijn neus. Mijn sandalen glijden over de scheefgezakte tegels; mos kruipt in de naden en wil terug de grond in. De stilte is hier. Zij weet wat ik heb gedaan. 

‍Een slak glijdt over een stapsteen. Zijn huisje glanst, perfect gekruld — wonderlijk voor zo’n slijmerige vreetzak. Ik pak het huisje. De slak klemt zich verwoed vast — zo’n kracht dat ik even bang ben het los te trekken. Hij laat los. Ik kijk even — de lafaard kruipt snel weg — en leg hem terug. Direct haal ik uit met mijn sandaal. Met een felle klap spat het huisje uiteen; mijn hart bonkt. Kleine overwinning, maar noodzakelijk. Het beest had mijn planten aangevreten en nakomelingen voortgebracht. Uiteindelijk zouden ze mijn tuin verslinden. Het slijm veeg ik van mijn sandalen aan de steen. De stilte keurt het goed.

‍Langs het pad hangen de kelken van het vingerhoedskruid; zwaar van hun eigen gif. Ik strijk met mijn hand langs een steel — fluweel, en toch dodelijk. Jullie zijn altijd eerlijk.
Michael loog.
De druppels ochtenddauw kriebelen mijn voeten als ik verder loop.

‍In de schaduw groeit de wolfskers. Het kostte moeite, maar nu draagt hij glanzende zwarte bessen. Ik heb er tientallen. Een handvol besjes. Genoeg om zelfs Michael stil te krijgen. Als iemand er nu één zou plukken zou ik mijn vingers om zijn keel leggen. Mijn vingers verstrakken zich even; ik adem uit. Er kraakt iets onder mijn voeten. Ik zie wat wit gruis. Met mijn sandaal veeg ik het weg.

‍

‍Mijn ochtendjas sleept door het natte gras, de zoom zwart van aarde. Het kan me niets schelen. Mijn blik blijft hangen bij de wonderboom — meer dan tien meter hoog. Dit krijg je als je voedt, als je liefhebt. Even schiet het beeld van mijn liefje door mijn hoofd. Ik moet maar eens kijken hoe het met hem gaat.

‍

‍Ik ben van wortel tot bloem precies wie ik moet zijn. De woorden smaken anders dan normaal. Niet kalmerend, maar scherp.

‍

‍Achter in de tuin woekert de begroeiing. Het pad wordt opgeslokt, het groen kiest zijn eigen richting. Daar, half verstopt, ligt mijn einddoel. Het tuinhuis. Vanaf de weg onzichtbaar, door klimop vastgegrepen. Ik weet nog hoe hij het repareerde, de kozijnen schilderde, er ramen inzette. Hij zou samen iets opbouwen met mij. Maar alles verdwijnt.

‍

‍Ik duw de deur open, voorzichtig zodat de ranken niet afbreken. Een warme, broeierige lucht stroomt naar buiten. Niet vies. Bekend. De geur van plantenmateriaal dat een seizoen heeft liggen werken. Binnen zijn de ramen beslagen. In het midden van de ruimte staat een tafel. Erop ligt een compostzak, opgeblazen, glanzend, alsof hij ieder moment kan knappen.

‍Ik leg mijn hand erop. ‘Daar ben ik weer,’ fluister ik. ‘Heb je mij gemist?’

‍

‍Na de thee en mijn meditatie blijf ik nog even staan luisteren naar de stilte. Mijn oude huis staat afgelegen. Geen buren, geen verkeer. Alleen het zachte geritsel van bladeren en het ruizen van de wind. Ik zou niet anders willen. De stilte is soms eenzaam maar is beter dan de leugens die ik hier eerder heb gehoord. Soms hoor ik ze nog echoën.

‍

‍Het belooft een warme dag te worden. Ik kies een jurk met bloemen. Altijd bloemen. De stof glijdt langs mijn huid, dun en luchtig, alsof hij zich vastzuigt aan mijn warmte. Voor de spiegel borstel ik mijn haar. Grijze strengen vervlechten zich meer en meer. Als Japanse duizendknoop het laat zich niet stoppen. De donkere randen onder mijn ogen maken mijn blik hol, mijn huid dof. Ik probeer het zo goed mogelijk te verbergen maar toch blijven de ogen mij aanstaren. Dan zie ik mijn telefoon liggen.

‍

‍De meeste vrouwen van veertig kleven aan dat ding. Instagram, WhatsApp, Tinder. Ik kan hem dagenlang vergeten. Maar als ik hem dan weer pak, voelt het als een ritueel. Kijken wat er gestuurd is, wat ik gemist heb.

‍

‍Een paar appjes van familie, een hoop onzin in de mail. En dan zie ik het rode bolletje. Ik voel mijn hartslag versnellen. De dating-app. Ik heb het een paar jaar geleden geïnstalleerd, op aandringen van een vriendin. Ze dacht dat ik zielig was na hem. Alsof iemand die zo’n tuin heeft ooit eenzaam kan zijn.

‍

‍Ik had het profiel bewust vaag gehouden. Niet te veel prijsgeven, maar wel genoeg om te laten merken wat ik in huis heb. Al op de eerste dag kreeg ik reacties van mannen. De een nog sneuer dan de ander. Af en toe besloot ik te reageren en volgde er een date. Soms wist ik het al zodra ik hem de hand schudde. Een ferme, daadkrachtige hand kan het verschil maken. Michael had een roos voor mij meegenomen. Zijn blik intens, zijn woorden als honing. Ik hoefde niet langer te daten, ik was al verkocht. 

‍Later volgden er andere mannen, die allemaal leken op hem — de toon, de geur, dezelfde glimlach. Maar al een hele periode is het stil.

‍Maar nu—een match.

‍

‍Op de foto zie ik blond, warrig haar. Een gezicht dat schreeuwt om een baard en een bril. Toch trekt hij me aan. Ik herken iets in hem, iets in zijn lach. En dan die woorden: samen iets moois laten opbloeien.

‍Muziek in mijn oren.

‍

‍Een paar dagen later staan we op het punt elkaar te ontmoeten. We hebben wat berichten naar elkaar gestuurd. Ieder bericht nog zoeter dan de vorige. Ik draag mijn roze jurk met paarse bloemen. Het decolleté trek ik net iets verder naar beneden. Mijn eigen parfum hangt om me heen, zoet en lokkend, als nectar.

‍

‍Voor de spiegel borstel ik mijn haar en schrik. Mijn nagels. De vingertoppen zijn bruin, de randen zwart. Als iemand dit zou zien—ik spoel, schrob, schraap tot de kleur verdwijnt. Dan is het goed.

‍

‍We hebben afgesproken in café De Roos. Toepasselijker kan niet. Voor de deur haal ik diep adem en herhaal mijn mantra: Ik ben van wortel tot bloem precies wie ik moet zijn. Dan stap ik naar binnen.

‍

‍Hij zit er al. Ewout. Ik herken hem direct. Een bloem in zijn borstzak, zoals we hadden afgesproken. Hij kijkt gespannen rond, zijn blik glijdt over mij heen tot ik recht voor hem sta.

‍‘Hallo, ik ben Daphne.’

‍Hij vliegt iets te enthousiast overeind, zijn stoel kantelt bijna. Zijn hand is klam maar zelfverzekerd. 

‍‘Hallo Daphne, fijn dat je er bent. Ik ben Ewout.’ Slank, ongeveer mijn lengte. Hij schuift mijn stoel naar achteren als een heer.

‍

‍De serveerster komt. Ze kijkt van mij naar hem, dan weer naar mij. Te lang. Te vragend. Of lijkt dat maar zo?  Ik ken haar niet, maar ze kijkt alsof ze míj herkent. Of kijkt ze zo naar hem? Hadden we ergens anders moeten afspreken? 

‍‘Eh… goedenavond,’ zegt ze. ‘Wat kan ik voor jullie inschenken?’

‍Misschien beeld ik het me in. Ik bestel wijn, Ewout bier. Als ze wegloopt kijkt Ewout haar na. Of keek hij al eerder? 

‍Hij zegt: ‘Ik zag je profiel en wist meteen dat we elkaar moesten ontmoeten.’ Hij glimlacht erbij. Te breed. Te ingestudeerd. 

‍Ik zie de serveerster ondertussen met een collega praten, vooral niet-naar-ons-kijkend. 

‍Ik probeer haar te negeren als ze de drankjes brengt. Haar hand trilt als ze het neerzet.

‍Ewout neemt een slok, zijn ogen glijden naar mijn decolleté. Hij probeert het te verbergen, maar ik merk het. Het doet me goed. Laat hem maar kijken.

‍‘Ik ben dus Daphne,’ zeg ik glimlachend. ‘Mijn grootste passie is tuinieren. Planten, bloemen, elke dag opnieuw. Je moet maar eens komen kijken in mijn tuin.’ Ik leg mijn hand kort op de zijne. Zijn ogen worden groot.

‍‘Dat wil ik zeker,’ zegt hij, terwijl hij hoorbaar slikt. ‘Wat zoek jij in een man?’

‍‘Trouw,’ antwoord ik. ‘Ik heb genoeg mannen gekend die een loopje met me namen.’ Ik kijk hem recht aan. Hij kijkt terug. En ik zie het — of ik denk dat ik het zie. Hij is anders. Hij is lief. Hij is trouw.

‍Ik neem een slok van mijn wijn terwijl hij praat. Over zijn hobby’s, zijn werk. Soms denk ik dat zijn telefoon trilt, maar hij reageert niet. 

‍In de wijn zie ik mezelf, vervormd, maar iets klopt niet. De glimlach beweegt een fractie later dan ik. Alsof iemand anders met mijn gezicht oefent.

‍De avond vliegt voorbij. We lachen, praten, drinken. Buiten fietsen we samen weg. Bij mijn huis krijgt hij een zoen. Zijn huid is warm, maar het voelt kouder dan ik had verwacht.

‍De volgende dag app ik hem. Hij doet nog alsof hij twijfelt, maar ik weet het al. Hij zal terugkomen. Dat doen ze allemaal.

‍

‍Wanneer hij bij mij aanbelt, klopt mijn hart sneller dan ik wil toegeven. In zijn handen draagt hij een pot. Geen bos bloemen, maar een plant.

‍‘Ik dacht eerst aan bloemen,’ zegt hij. ‘Maar jij houdt van tuinieren. Deze kun je planten. Dan blijft hij.’

‍Hij tilt de pot omhoog. Een klein peperboompje, blad glanzend groen. Tegelijkertijd de sleutel naar mijn hart.

‍‘Wist je dat de Latijnse naam Daphne is? Net als jij.’

‍Ik druk mijn lippen stevig op de zijne, voel hoe hij verstijft en dan toegeeft. Natuurlijk weet ik die naam. Ik weet nog veel meer. Meer dan hij zich kan voorstellen.

‍Het weer is zacht, de zon brandt loom. We gaan buiten zitten, in de luwte van de goudenregen. De gele trossen deinen mee bij het kleine briesje. Ik schenk hem thee in, donker en kruidig. Mijn eigen mengsel.

‍Hij neemt een flinke slok, drinkt gulzig, bijna dorstig. ‘Wat een lekkere thee,’ zegt hij, het glas al halfleeg.

‍‘Dank je,’ antwoord ik. ‘Zelfgemaakt. Kruiden uit mijn tuin.’

‍Vanuit zijn broekzak klinkt een zachte trilling. 

‍Hij negeert het, glimlacht.

‍Iets in die glimlach beweegt te laat — als de reflectie in een glas.

‍‘Werk,’ zegt hij zonder te kijken.

‍

‍Michael kon liegen zonder te knipperen.

‍Soms zat hij tegenover me, ogen warm, stem zacht, terwijl zijn telefoon onder tafel trilde.

‍Ik hoorde het, voelde het, maar zei niets.

‍Elke trilling was een doorn in de huid van iets wat liefde had moeten zijn.

‍Als ik hem vroeg wie het was, lachte hij.

‍‘Werk,’ zei hij dan.

‍Precies zo zei Ewout het net.

‍

‍Zijn blik dwaalt rond, hij ademt diep in. ‘Het is hier echt groen. Een oase. Hoe doe je dat?’

‍Wat fijn, een man die kijkt zoals ik kijk. Die het ziet, begrijpt, bewondert. Hij kijkt écht. Michaels blik gleed altijd voorbij mij, naar wat erachter lag.

‍Ik schuif dichter tegen hem aan, voel zijn arm om mijn schouder.

‍‘Ik zorg goed voor ze,’ fluister ik. ‘Dat kan ik beter dan wie ook.’ Ik draai mijn gezicht naar hem toe.

‍Hij kust me. Het vuur slaat meteen over. Heet, verterend. Ik voel hoe de vlammen mij vullen.

‍En hem ook.

‍

‍

‍EWOUT

‍

‍Was het liefde op het eerste gezicht? Waarschijnlijk wel. Zoiets heb ik nog niet eerder ervaren. Hoewel ik ook weet dat die eerste vlammen weer net zo snel kunnen doven. Maar na die eerste afspraak bij haar thuis stond ik in lichterlaaie. Daarna draaide alles wat ik deed om haar. Wat zou Daphne hiervan vinden? Wat zou ze nu doen? We appten de hele dag, belden tot diep in de nacht. Het voelde weer als schooltijd, dat lichte, dwaze vuur.

‍

‍In mijn vakantie was ik bijna alleen nog maar bij haar. Hele dagen in de tuin, in haar wereld. Mijn kleding liet ik hangen bij haar. Mijn eigen huis werd meer een tussenstop. Alleen nog om te werken, dan weer terug. Naar haar.

‍

‍De dag voor ik weer moest werken fietste ik nog even naar de stad. Daphne lag te slapen in de hangmat, haar haar half over haar gezicht, voeten op de grond.

‍Ze had me mompelend gevraagd brood en honing te halen.

‍Ik knikte en vertrok, blij even iets buiten onze kleine wereld te doen.

‍

‍In het dorp leek alles anders. Lichter. Vrijer, misschien.

‍Ik bestelde koffie, ging buiten zitten en keek naar de mensen die langsliepen.

‍Een vrouw aan de tafel naast me glimlachte. Ze had dezelfde kleur haar als Daphne, maar korter, luchtiger. Haar ogen stonden vrolijk, minder intens.

‍Ik glimlachte terug, automatisch.

‍Ze tikte as af in het suikerpotje, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

‍

‍Mijn telefoon trilde.

‍Liefje, waar ben je?

‍Ik typte: In de stad. Koffie.

‍Zonder mij? kwam er terug.

‍Ik legde de telefoon omgekeerd op tafel.

‍

‍De vrouw naast me stak een sigaret op.

‍‘Te mooi weer om binnen te zitten,’ zei ze. Ze streek een pluk haar achter haar oor.

‍‘Dat dacht ik ook,’ antwoordde ik.

‍Haar glimlach was makkelijk. Ze vroeg niet naar mijn plannen, mijn werk, mijn liefdesleven.

‍Ze bestond gewoon.

‍

‍Toen ik opstond om af te rekenen, knikte ze naar mijn kopje.  ‘Hij is nog halfvol. Blijf nog even zitten.’ Haar hand rustte kort op mijn arm — of leek dat maar zo.

‍Ik glimlachte weer.

‍Later, toen ik naar mijn fiets liep, hoorde ik mijn telefoon opnieuw trillen.

‍Mis je me al?

‍Ik antwoordde niet. Niet meteen.

‍

‍Op de terugweg stopte ik bij het water.

‍De lucht was helderblauw, de zon al langzaam zakkend.

‍Ik dacht aan Daphne in haar tuin, haar handen vol aarde, de manier waarop ze haar woorden koos alsof elk zinnetje geplant moest worden. 

‍Mooi, maar ook vermoeiend.

‍Soms had ik het gevoel alsof ze mij woog — alsof ik overal examen in moest doen.

‍Alles met haar had gewicht.

‍Zelfs de stilte.

‍

‍Ik dacht aan hoe ze keek als ik iets over mijn werk vertelde — die halfglimlach, alsof ze het verhaal al kende.

‍‘Je bent te goed voor dat kantoor,’ had ze gezegd.

‍‘Ze begrijpen jou niet.’

‍Misschien had ze gelijk. Maar soms had ik behoefte aan mensen die níét alles begrepen.

‍

‍Ik stopte bij het water en keek naar de spiegeling. 

‍Mijn gezicht leek ouder, getekend.

‍Misschien kwam het door het licht.

‍Misschien door haar.

‍

‍Ik wilde haar bellen, zeggen dat ik onderweg was. Doelloos scrolde ik door mijn telefoon.

‍Toen zag ik in mijn oproepenlijst een naam die ik eigenlijk had moeten verwijderen.

‍Laura.

‍Een collega van een ander project, iemand met wie ik ooit een borrel te lang had gezeten.

‍We hadden daarna nog een paar keer geappt, onschuldig, maar ik had het gesprek nooit verwijderd.

‍Misschien uit luiheid.

‍Misschien uit iets anders.

‍

‍Ik dacht even aan de vrouw op het terras.

‍Aan hoe ze naar me had gekeken, gewoon menselijk, zonder verwachting.

‍Ik opende het gesprek met Laura.

‍Laatste bericht: Soms mis ik onze gesprekken. Jij ook?

‍Ik had niet geantwoord.

‍

‍Ik tikte iets. Hoe gaat het met jou?

‍Toen ik op verzenden wilde drukken, trilde mijn telefoon weer.

‍Daphne.

‍Liefje, ben je al onderweg? Het eten is bijna klaar.

‍Ik keek naar het scherm. De woorden stonden er, lief, gewoon.

‍Ik drukte op wissen.

‍Het bericht aan Laura bleef half getypt. Ik sloot het scherm.

‍Even later fietste ik terug.

‍

‍Bij thuiskomst rook het naar basilicum en munt.

‍Ze stond in de keuken, haar rug naar me toe, de ramen beslagen van de pannen. 

‍‘Je was lang weg,’ zei ze, terwijl ze haar handen aan het schort afveegde. 

‍‘Druk bij de bakker,’ loog ik.

‍

‍Ze draaide zich om en glimlachte. Geloofde ze mij?

‍‘Ga zitten. Het eten is bijna klaar.’

‍Haar handen bewogen snel, doelgericht. Ze schepte het eten op en kwam toen tegenover me zitten.

‍Er zat aarde onder haar nagels.

‍

‍Ik keek snel naar mijn telefoon op tafel.

‍Geen meldingen meer. Ik zette hem uit en deed hem in mijn broekzak.

‍Toch voelde ik iets, alsof het toestel nog trilde, diep vanbinnen.

‍

‍Tijdens het eten vertelde ze over de tuin, over nieuwe zaden die ze wilde proberen.

‍Ik knikte, maar luisterde niet echt.

‍Mijn gedachten gingen terug naar het terras, naar de vrouw, naar de koffie die koud was geworden. Naar het bericht aan Laura dat ik nooit verzonden had.

‍Toen Daphne vroeg wat er was, schrok ik.

‍‘Niets,’ zei ik.

‍Ze keek me aan, iets te lang.

‍‘Je denkt te veel,’ zei ze zacht.

‍‘Dat is niet goed voor je, daar krijg je rimpels van.’

‍Ze legde haar hand op de mijne, warm, vochtig.

‍‘Je moet leren loslaten.’

‍

‍Die nacht sliep ik slecht.

‍Ik droomde dat ik in de tuin stond, tussen de bloemen.

‍Daphnes stem riep mijn naam, maar ik kon haar niet zien.

‍Overal trilde de grond, alsof er iets onder bewoog.

‍Ik hoorde meer stemmen, lager nu, maar zag niemand.

‍

‍Toen ik na de vakantie weer echt moest werken, voelde ik me even vrij — maar het duurde niet lang. Voor ik de snelweg op reed, zat ze alweer in mijn hoofd.

‍Die ochtend had ze koffiegezet, brood gesmeerd. Ze stond daar in haar ochtendjas, trok me tegen zich aan en kuste me alsof de tijd stil kon blijven staan. Toen ik in de auto stapte en wegreed, zwaaide ze. Heel even viel haar ochtendjas open. Alsof ze me een laatste trofee meegaf. Ik reed weg, gloeiend, verzadigd. 

‍

‍Op kantoor probeerde ik me te focussen, maar mijn telefoon trilde alweer. Lieverdje, hoe is het? Denk je nog aan mij? XXX – Daphne.

‍Ik moest glimlachen. Collega’s merkten het op. Ze lachten: ‘Berichtje van je meisje, Ewout?’ Ik knikte trots, vertelde zachtjes over de afgelopen weken. Even zag ik Laura voorbijlopen. Haar blik gleed over mij heen — bleef die hangen?

‍Terwijl ik mail beantwoordde, kreeg ik nog een bericht. Geef je geen antwoord meer, ben je me vergeten? En direct erna een foto. Daphne, in lingerie, een kus naar mij blazend. Mijn hart sloeg over. Ik duwde snel het scherm weg voordat iemand hem zag. Typte haastig terug: Druk met werk, zie je vanavond. Daarna een vergadering in. Even vergat ik haar.

‍

‍Rond lunchtijd ging de deur open. Ik zat het dichtst bij de ingang. Daar stond ze.

‍‘Hee, wat doe jij hier?’ floepte ik eruit.

‍‘Hee, schat! Wat leuk je te zien,’ zong ze, net iets te hard.

‍Ik voelde ogen in mijn rug, lachjes in de zaal. Waar was Laura? Waarom dacht ik juist nu aan haar?

‍Gehaast nam ik haar mee naar de gang. ‘Ik bedoel… leuk, maar ik ben verbaasd dat je hier zomaar bent.’

‍Ze haalde een pakketje uit haar tas. ‘Je brood vergeten. En je bent zo druk, dacht ik: ik breng het even.’ Ze straalde trots, hield het voor me als een cadeau.

‍‘Eh… dank je wel,’ stamelde ik. Haar knuffel en zoen waren té veel, met iedereen die toekeek. Ik loodste haar het pand uit, terug naar mijn werk.

‍Een collega trok zijn wenkbrauwen op. ‘Die vriendin van jou… best intens, hè?’

‍

‍In de dagen daarna begon ik dingen te merken. Mijn telefoon lag niet waar ik hem had achtergelaten. Probeerde ze mijn berichten te lezen? Ik durfde haar er niet naar te vragen. Maar ik wist het bijna zeker. Een paar keer zag ik dat een gesprek openstond dat ik zeker had afgesloten.

‍Laura’s naam stond bovenaan.

‍Had ik dat gesprek zelf geopend?

‍Ik veranderde mijn toegangscode naar iets dat zij onmogelijk kon raden.

‍

‍Later gebeurde het opnieuw. Mijn profielfoto, op de app die zij zo leuk vond. Veranderd. Niet meer ik, maar ik in háár tuin, met haar bloemen achter me. Ik had dat nooit ingesteld.

‍

‍Toen ze een keer bij mij sliep, merkte ik dat mijn post geopend was. Waar zocht ze naar? Overdag wees ze naar mijn meubels. ‘Dit is niks voor jou,’ zei ze. ‘Het wordt tijd dat jij bij mij intrekt.’ Voor ik iets kon antwoorden, kuste ze me, trok me tegen zich aan. En het werkte. Mijn protest verdween in haar omhelzing.

‍Het leek een patroon. Zodra ik weerstand bood, sloeg ze toe. Een aanraking, een kus, haar lichaam – en ik vergat alles.

‍Een paar dagen later hing mijn kleding bij haar. Alleen wat zij mooi vond. Mijn huis was volgens haar overbodig geworden. Alles wat ik wilde hebben, lag nu bij haar.

‍

‍’s Nachts hoorde ik haar soms door het huis lopen — zachte stappen over de houten vloer. De deur naar de tuin die even open en dicht ging. 

‍Ik hield mijn adem in.

‍Gefluister.

‍De stem van Daphne. 

‍Huilde ze? 

‍Even dacht ik een naam te horen —Michael? 

‍Daarna kwam ze weer terug in bed.

‍Ik vroeg er niet naar. Misschien hoorde ik spoken.

‍Op een middag vroeg ze of ik haar wilde helpen iets in de tuin te verplaatsen. Ze droeg handschoenen en gaf mij een schep.

‍‘Voorzichtig,’ zei ze.

‍De aarde was donker, vochtig.

‍Ik stak de schep in de grond en voelde iets hards.

‍‘Stenen,’ zei ze snel.

‍Ik knikte, maar het klonk hol, alsof er lucht onder zat.

‍Iets wits blonk kort op tussen het zwart van de grond.

‍Ik bukte, maar zij stond er al — haar handschoen raakte mijn pols.

‍‘Laat maar,’ zei ze.

‍‘Ik doe het wel. Ik heb handschoenen.’

‍Ze glimlachte.

‍

‍’s Avonds zat ik met haar op het terras. De zon was al even onder. We hadden wat kaarsjes aangestoken. De geur van natte aarde trok door de lucht.

‍Ik dacht aan dat witte, wat het ook was geweest.

‍Mijn telefoon trilde.

‍Laura.

‍Een enkel bericht: Ik was laatst in het dorp. Dacht dat ik je zag. Of wilde zien, misschien.

‍Ik legde het toestel snel omgekeerd op tafel.

‍Daphne schonk wijn in.

‍‘Je lijkt afwezig,’ zei ze.

‍‘Gewoon moe,’ loog ik.

‍Ze legde haar hand op de mijne, warm en zwaar.

‍‘Rustig maar,’ fluisterde ze.

‍‘Je hoort nu bij mij. Ik zorg voor wat van mij is.’

‍Ik wist dat ik moest wissen, maar liet het bericht staan. Als bewijs was dat ik ooit nog iemand anders kon zijn.

‍

‍

‍Die nacht lag ik draaiend en zwetend in bed. Dan wel, dan niet dromend.

‍De aarde bewoog, traag, alsof er iets onder groeide dat niet boven mocht komen.

‍Tussen de planten stond het tuinhuis halfopen.

‍Een zak bewoog.

‍Ik hoorde haar stem, heel zacht:

‍Rustig maar, lieverd. Je hoort bij mij.

‍

‍Ik werd zwetend wakker.

‍De geur van munt hing in mijn kussen, sterk en zoet.

‍Mijn keel was droog.

‍Naast me ademde ze rustig, diep, als iemand die al weet hoe het afloopt.

‍

‍Op een dag zou ik even boodschappen doen, en gelijk even langs mijn huis. Ik zocht naar mijn sleutels in mijn jaszak, waar ik ze altijd in laat zitten. Ik zag ze op het schaaltje bij de deur liggen. Ik dacht dat ik ze in mijn jaszak had laten zitten. Zeker weten. Toch? Ik stak mijn hand in de zak, leeg. Mijn huid werd klam. Misschien had ik me vergist. Misschien ook niet.

‍

‍Later was ik in mijn badkamer, in mijn eigen huis. Daar hing mijn schone overhemd te drogen. Ik rook eraan, misschien uit vermoeden. Parfum. Zoet en kruidig. Van haar. Ik had dit shirt gewassen, hoe kon de geur er nog steeds inzitten? Haar geur was in de stof gekropen, hardnekkig.

‍

‍Mijn keel werd droog, steeds vaker. In razendsnel tempo was ik mijn eigen leven kwijt. Dit moest anders. 

‍Ik oefende in de spiegel: 

‍Daphne, we moeten praten. De woorden klonken schor, alsof er aarde in mijn keel zat.

‍Ik slikte. Mijn gezicht keek me verbaasd aan.

‍

‍

‍DAPHNE

‍

‍Het was vrijdagmiddag toen ik thuiskwam. De deur naar de gang stond open; ik riep naar boven dat ik thuis was. Rustig knoopte ik mijn jas los en liep naar de woonkamer. Niemand. Ik liep terug de gang in en riep nog eens: ‘Ben je boven?’ Even stilte, toen gestommel.

‍Ewout kwam de trap af met een koffer in zijn hand. Zijn blik vond de mijne, bleef heel even hangen en zoog zich toen terug, alsof hij beschaamd was die aandacht. Hij daalde langzaam. De koffer rammelde zacht, elke stap klonk te precies.

‍

‍‘Sorry,’ zei hij, en er zat iets stokends in het woord. ‘Ik wilde je dit moment besparen.’

‍

‍‘W-wat…?’ Mijn stem klonk dun in de gang.

‍

‍Hij hief zijn kin, zette zijn schouders. ‘Ik wil dit niet meer, Daphne.’ 

‍Ik keek naar zijn mond terwijl hij sprak. De woorden rolden over elkaar, zinnen die ik al eens gehoord had.

‍Ik wil dit niet meer. Het ligt niet aan jou. Je verdient beter.

‍

‍Michael zei dat ook. Dezelfde toon, alsof hij mij een gunst deed.

‍Hij stond op dezelfde plek in de gang, sporttas in zijn hand, blik naar de deur.

‍Hij rook naar munt, altijd naar munt. Zelfs toen hij loog.

‍

‍Ik had hem kunnen laten gaan.

‍Toen.

‍Misschien had ik dat moeten doen.

‍Maar ik deed dat niet.

‍Hij liep de tuin in, waar de wolfskers bloeit.

‍De bessen glansden in het zonlicht.

‍Ik keek toe.

‍Alleen kijken.

‍

‍Nu niet.

‍

‍Ik keek naar de koffer. ‘Wil je weg?’ vroeg ik, met een zekerheid in mijn stem alsof ik het antwoord al wist.

‍

‍‘Ja,’ zuchtte hij. ‘Dit gaat niet.’

‍

‍‘Je hoeft niet bang te zijn,’ zei ik. ‘Ik zorg voor wat van mij is.’

‍

‍Zijn houding veranderde; hij zette de koffer neer en ging staan alsof hij iets te zeggen had, linkerhand in de zij, de andere arm wild gebarend. ‘In het begin was het allemaal leuk,’ begon hij. ‘Je bent mooi, de seks was goed. Maar ik heb geen eigen leven meer. Het voelt… alsof je me helemaal overneemt.’

‍

‍Zijn woorden rolden over de vloer. Ik liet een stilte vallen. Kalmte is mijn wapen. Woede laten opborrelen zou hem alleen maar laten vluchten. Hij wilde weg. Ik wilde hem hier houden. Dus nam ik het over.

‍

‍Ik keek naar het zweet op zijn voorhoofd, naar de kleinste trilling in zijn hals. Hij probeerde zijn zenuwen weg te lachen. ‘Ik heb geen eigen leven meer,’ zei hij. ‘Voorheen was ik bij de voetbal, in de kroeg. Nu draait alles om jou.’

‍

‍‘Dat is toch normaal als je verliefd bent?’ vroeg ik, mijn stem vlak, bijna warm. Ik voelde mijn hart bonzen, en moest het beheersen. Zo rustig als ik kon haalde ik even adem.

‍

‍Zijn woorden kwamen snel, alsof hij zich bevrijdde van iets. Ik voelde tranen branden achter mijn ogen maar liet ze niet komen. Huilen is zwakte. Woede voelde koud in mijn buik. Laat het dan maar komen, dacht ik, laat het komen en breek hem.

‍

‍‘Jij bent van plan er vandoor te gaan,’ zei ik langzaam. ‘Je leeft niet in een of andere tv-serie, weet je. Dit is het echte leven. Mensen hebben pijn in het echte leven.’

‍

‍Hij probeerde te antwoorden, stamelde iets over dat hij het had geprobeerd, maar ik onderbrak hem. ‘Nee. Niet dat zinnetje. Niets van dat gejammer.’ Ik merkte aan zijn blik dat ik beethad. Zijn ogen werden groot, er kwam angst in. Zijn hartslag tikte in zijn keel. De koffer, die hij nog stevig had vastgehouden, stond nu stil tegen de planken.

‍

‍‘Het spijt me, Daphne…’ begon hij.

‍

‍Ik pakte zijn hand. Koud. Klammig. ‘Kom,’ zei ik, ‘we gaan de tuin in. Dat praat makkelijker.’ Hij trok niet terug. Goed zo.

‍

‍Samen liepen we tussen de border door. De stilte tussen ons knarste. Laat de stilte maar zwaar vallen, dacht ik. Laat hem de druk voelen.

‍‘Het staat er prachtig bij,’ mompelde hij, en hij schoof van het pad af, een voet in de aarde. Iets kraakte onder zijn zool, een droog, dof geluid. Mijn blik schoot ernaartoe. Ik hield mijn adem in: geen slakkenhuisje dit keer, iets groters, wit, gebroken. Ik keek snel weg. Misschien had hij het niet gezien.

‍

‍Hij vond het nodig om me te complimenteren. ‘Echt mooi hier.’ 

‍Waarom die woorden? Probeerde hij het goed te maken met vleierij? De woorden smolten van zijn tong.

‍

‍‘Jij denkt dat ik een mooie bloem ben…’ zei ik, geen vraag, meer een stelling. 

‍Een stilte liet ruimte.

‍‘Ja. Een prachtige.’ Hij slikte.

‍‘Deze bloem laat zich niet zomaar plukken,’ antwoordde ik.

‍

‍Hij hurkte, keek naar een zwart-gele kever op de grond. Hij pakte hem op maar het beest siste en kronkelde. Ewout keek mij vragend aan. Ik haalde mijn schouders op en zei luchtig: ‘Geen idee. Wonderen van de natuur.’ Hij liet de doodgraver los waarna het direct naar de compost erachter kroop.

‍

‍Ewout liep achter me aan, volgde mijn stappen. In mijn hoofd draaide alles alleen nog maar om hem. Mijn handen wendden zich naar de engelentrompet. Ik brak een tak af en hield de kelk bij zijn gezicht. ‘Ruik eens,’ zei ik. ‘Ze kalmeert als je haar inademt. Diep inademen.’

‍

‍Hij boog, nam een ruime teug en ik zag het stuifmeel dansen in het licht voordat het op zijn neus en bovenlip viel, geel als een merkteken. Zijn adem versnelde, zijn gezicht werd bleker. ‘Je moet even—’ probeerde hij. Ik veegde onschuldig met mijn hand bij zijn neus en hij deed wat ik gebaarde.

‍

‍Zou de bloem hem direct verdoven? Dat niet. Maar het was genoeg om hem wankel te maken, genoeg om onrust te zaaien.

‍

‍‘Je denkt dat je me plukt en in een vaas zet,’ zei ik, ogen op hem. ‘Maar ik ben geen bloem voor een vaas. Ik heb wortels. En doorns. Trek me uit de grond en je raakt jezelf.’

‍

‍Hij stamelde. Angst zat in zijn stem. ‘Dat wil ik niet. Ik wil gewoon mijn eigen leven leiden.’ Hij veegde zweet van zijn voorhoofd. ‘Kunnen we wat drinken? Ik heb een droge mond. Het is warm.’

‍‘Achterin, bij het tuinhuisje,’ zei ik zacht. ‘Daar is schaduw en drinken.’ Ik hoorde hem volgen.

‍

‍Het tuinhuis was altijd op slot, ik draaide het open. Binnen waren flessen en potten, netjes gerangschikt, ieder etiket handgeschreven. Hij keek er verwonderd naar; deze kant van mij kende hij nog niet. Ik wees naar een stoel en haalde een fles siroop tevoorschijn, donker en stroperig. ‘Proef dit,’ zei ik, alsof ik hem een zeldzaamheid schonk. ‘Van bloesem uit mijn tuin.’

‍

‍Hij zat bleek op de stoel, knopen open. Zweet parelde over zijn voorhoofd. 

‍‘Ik voel me niet lekker,’ zei hij. Zijn stem had die flauwe rand van iemand die duizelig wordt.

‍Ik schonk royaal in. Suiker, citroen, zodat het vriendelijk smaakte. Mijn hand gleed even door zijn haar. ‘Rustig maar, lieverd,’ fluisterde ik. ‘Daarom moet je bij me blijven. Dan kan ik voor je zorgen.’

‍

‍Even twijfelde ik. Ik had de dosering kleiner gemaakt dan bij Michael.

‍Misschien wel te klein.

‍Of te groot.

‍Ik rook eraan — De geur was zó scherp dat mijn ogen prikten.

‍Ik had nooit precies geweten hoeveel druppels nodig waren. Hoelang het duurde.

‍De plant groeit sneller in volle zon, maar het gif zelf — dat blijft een kwestie van gevoel.

‍Het was niet mijn bedoeling dat hij zou lijden, alleen dat hij zou blijven.

‍

‍Ik overhandigde het glas. Hij dronk met grote slokken. Toen hij opstond, wiebelde hij naar de deur. Ik greep zijn arm. ‘Laat me gaan,’ zei hij met zijn tong dik van de drank. Hij probeerde los te komen, maar zijn benen weigerden. Ik sloeg mijn armen om hem en leidde hem naar de tafel.

‍‘Rustig maar, liefje’ suste ik, en zijn ogen werden doffer terwijl hij zich overgaf aan de warmte van mijn tuin en mijn zorg.

‍

‍

‍EWOUT

‍

‍Ik kom boven drijven alsof ik door stroop zwem. Ogen half dicht, branderig. Alsof iemand ze met vuisten heeft dichtgeslagen. Kleurvlekken glijden langs me heen. Wanneer ik mijn handen wil heffen, trekt de pijn als prikkeldraad door mijn armen. Iets houdt me vast. Elke kleine beweging prikt. Steekt. Scheurt.

‍

‍Mijn keel voelt dichtgesnoerd. Mijn tong is opgezwollen, plakkerig tegen mijn gehemelte. Elke ademhaling piept, een hoog, benauwd rietje in mijn keel. Slikken lukt nauwelijks; een bittere smaak blijft hangen als klemvast metaal.

‍

‍Ik probeer mijn hoofd op te tillen. De steken zitten ook daar, in mijn slapen, in de huid achter mijn oren. Ik voel mijn huid openscheuren. Dan zie ik haar als een schaduw die scherp wordt. Daphne.

‍

‍‘Zo, ben je er weer, Ewout?’ Haar stem is te helder. In haar hand een glas. Ze roert met een lepeltje. Het tikken echoot in mijn schedel. Tik. Tik. Tik. Alsof iemand van binnenuit op mijn schedel beukt.

‍

‍‘Wat… doe je… waarom…’ Het klinkt als kraken door een roestige buis.

‍

‍Ze kantelt haar hoofd, ogen droog en glanzend. 

‍‘Waarom? Jij wilde weg. Maar liefde is voor altijd, Ewout. Als jij dat niet redt, help ik je een handje.’ 

‍Ze lacht niet. Ze glimlacht. Dat is erger.

‍

‍Ik dwing mijn ogen te focussen. De dansende kleuren verdwijnen langzaam. Over mijn lichaam is iets gewikkeld. Donkergroen. Ruw. Na een paar keer knipperen zie ik het: lange takken, rond mijn armen, benen, borst. Bloedige doorns diep in mijn huid. Een rozenstruik zonder bloemen. De bloemen staan vast ergens anders te pronken. De rest is voor mij.

‍

‍Ik ruk. Het is een reflex. De doorns antwoorden met vuur. Huid scheurt. Het zweet prikt in de kieren. Mijn kracht is nergens. Ik ben lood.

‍

‍‘Rustig,’ zegt ze. ‘Span je niet in. Zonde van je energie.’ Ze knikt naar het lege glas naast haar. ‘Je had dorst.’

‍

‍Ze komt dichterbij tot haar adem mijn oor raakt. Warm. Suikerachtig. ‘Je weet waarvan ik mijn drankjes maak,’ fluistert ze. ‘Het wordt nog zwaarder. En dan nog een beetje zwaarder. Daarna hou ik even op.’

‍

‍Ik wil schreeuwen. Het komt eruit als een gorgel. Hoofdpijn wordt lichtflits. Ik hap naar lucht maar krijg alleen ademnood. Angst slaat tegen mijn ribben. Ik ben in gevaar. Ik ga dood. Ik moet iets proberen. ‘Daphne… ik… ik hou van je…’ De woorden breken. Krassen langs mijn tong.

‍

‍‘Wat zeg je, liefje?’ Ze buigt voorover, ogen vlak bij de mijne. ‘Denk je dat ik je nu nog geloof? En Laura dan?’ De lach die volgt is scherp en hol tegelijk. 

‍Mijn angst vliegt mij naar mijn keel. 

‍‘Hoe weet je...?’ probeer ik te vragen maar ik weet het antwoord al. ‘Het is niet…’ begin ik, maar maak ik niet af.

‍

‍Ze pakt iets van de werkbank. Iets met glans. Metaal. Ik herken het en klem direct mijn kaken op elkaar, tot het knarst in mijn oren.

‍

‍‘Gekke jongen.’ Ze knijpt mijn neus dicht. Ik hou mij adem in, zo goed als ik kan. Mijn lichaam gilt al. De wereld om mij heen krimpt tot een zwarte tunnel met een wit randje. Lucht! Lucht! Mijn longen beginnen te branden. Ik probeer door een mondhoek te ademen. Eén fractie van een seconde gaan mijn kaken open.

‍

‍De trechter klieft naar binnen. Koud metaal over mijn tong. Over mijn tanden. Naar mijn keel. Ik kokhals. Het ding blokkeert alles. Dan de drank. Lauw en bitter. Ze giet. Ik kan niet slikken en toch moet ik. Het brandt omlaag als een zure slang.

‍

‍Als het glas leeg is, trekt ze het metaal terug. Ik hoest en spuug. Bloed en stukjes. Mijn tong voelt langs mijn snijtanden en vindt afgebroken resten.

‍

‍‘Oeps,’ zegt ze luchtig over mijn tanden. ‘Die heb je niet meer nodig.’ Ze strijkt over mijn haar zoals je een hond zou aaien. ‘Wat ík nodig heb, is dat je blijft.’

‍

‍Verdomme, deze vrouw is gestoord! Blijven? Waarom doet ze dit dan? Dan schieten mijn dromen door mijn hoofd. De aardse stemmen blijven hangen. Ze wil dat ik blijf. Niet als man. Als iets anders.

‍

‍Ze draait zich om en komt terug met een spuit. Aan de punt hangt een heldere druppel die trilt. ‘Puur natuur,’ zegt ze. ‘Papaver.’ Ze kijkt even of ik het woord proef. ‘Hiermee weet ik het zeker.’

‍

‍Ik probeer alles. Trappen, draaien, schudden, krabben. De rozendoorns gillen als ik beweeg. Hun punten duwen zich dieper en scheuren mijn huid aan flarden maar ik lijk het niet meer te voelen. Uit alle macht probeer ik weg te komen. Niets helpt. De naald gaat in mijn hals. Als een wespenbeet. Koudvuur dat naar binnen glijdt. Mijn schouders zakken alsof iemand de schroeven losdraait.

‍

‍‘Dacht je dat je de eerste was?’ Haar stem klinkt nu bijna vriendelijk. ‘Heb je niet gezien hoe mijn bloemen groeien? Dat kost voeding. Goede bodem. Regelmatig bijvoeden.’ Ze tikt met haar nagel op het glas. ‘Raden waarvan?’

‍

‍Ik wil niet denken. Mijn lijf wordt warm en zwaar en licht tegelijk. Ik reik naar haar arm, mijn nagels krassen over haar huid en laten niets achter. Ze glimlacht alleen.

‍

‍‘Bij mijn Michael was het nog even zoeken,’ zucht ze. ‘De juiste dosering. Het hele proces daarna. Maar later werd ik er handiger in. Ik zei toch dat ik goed voor je zou zorgen?’

‍Ze rolt iets uit. Zwart plastic dat ritselt. Ze schudt het uit als een laken. 

‍‘Weet je wat dit is?’ 

‍Stilte. 

‍‘Een compostzak. Extra groot.’

‍

‍De zak schuift over mijn voeten, kuiten, knieën. Ze vult het onderste stuk met stro. Het ritselt. Dan houtsnippers. Het ruikt naar bosvloer. Naar zoet rot. Naar einde. Ze hijst de zak hoger, tot aan mijn middel. Vult het nog meer. Mijn huid wordt klam van binnenuit. De warmte in de zak en de warmte in mijn bloed ontmoeten elkaar. Het wordt loodzwaar om te ademen.

‍

‍‘Je hebt geluk, Ewout,’ zegt ze zacht. ‘Weinigen keren zó mooi terug.’

‍

‍De zak komt tot aan mijn oksels. Ze stopt. Streelt de rand met haar duim. Mijn lichaam is er nog, maar het voelt al als iets anders. Een pakket. Materiaal.

‍

‍Iets kruipt over mijn wang. Kriebelt. Klein. Koel. Geelzwart. Het sist. Ik voel pootjes over mijn neusbrug. Dan verdwijnt het in mijn neus. Ik ruk mijn hoofd opzij, schud het heen en weer en de doorns zingen opnieuw. Tranen springen in mijn ogen. Het dier is binnen. Het is binnen.

‍

‍Daphne kijkt me aan met een liefdevolle, lege glimlach. ‘Als je straks helemaal weg bent, trek ik hem over je hoofd,’ zegt ze. ‘Maar ik kom je elke dag even zien. Ik laat je niet in de steek. Ik ben geen man.’ Ze buigt voorover. Haar haar kietelt mijn voorhoofd.

‍

‍‘Ach, Ewout,’ fluistert ze. ‘Het had anders gekund.’
Haar mond raakt mijn huid als het donker wordt. Het geluid van haar adem vult mijn hoofd als water in een kom

‍En de tuin, ergens buiten, lijkt heel diep in te ademen.

‍

‍

‍

‍DAPHNE

‍Die nacht sliep ik niet.

‍Door het open raam meende ik hun adem te horen, heel laag, ver onder de grond.

‍Iedere dag kwam ik bij Ewout kijken. Om te zien hoe het met hem ging. Of het proces nog goed verliep. Soms gewoon voor de gezelligheid. Altijd had ik een bloemetjesjurk voor hem aan, parfum op. Een paar keer per dag gaf ik hem een nieuwe dosering van mijn papaver-extract. Zijn ademhaling was nog maar heel zwak en oppervlakkig, maar Ewout was er nog wel. Langzaam werd hij opgegeten door de beestjes in de compostzak. Er ontstond een hele biotoop. 

‍Eén keer liet hij me schrikken. Hij had al even niet geademd, maar toen ik me over hem boog met de spuit, gingen zijn ogen en zijn mond plots open. Er kwam alleen een nat, verward gegorgel — en iets dat zich naar buiten wrong, een glimmend, ondefinieerbaar gewriemel. Hij spartelde, hulpeloos, met alles wat nog bewoog. Snel duwde ik de naald in zijn hals; de beweging stierf weg en hij zakte terug in de stilte. Ik legde zijn oogleden over zijn gezicht en ademde uit.

‍Weken later werd het tijd om de zak te openen. Ik was er iedere dag al geweest, maar dit was anders. Vandaag zou ik Ewout weer helemaal zien.

‍Het tuinhuis was vochtig en warm, de ramen beslagen alsof er iemand dagenlang in had liggen zweten. Even zag ik mijn spiegelbeeld in het glas. Verwrongen, kromgetrokken. 

‍De damp trok eroverheen als adem over huid, en ik verdween. 

‍De lucht was zwaar van rot, een bedompte zoetheid die in mijn keel bleef steken. Ik ademde diep in, liet het langs mijn longen glijden en deed toen de klemmen los.

‍Een wolk van beestjes schoot naar buiten, doodgravers, maden, zwart blinkende kevers. Ik sloeg ze terug het donker in. Blijf maar bij hem, dacht ik. Jullie horen hier. Een wolk vliegen had ik niet kunnen tegenhouden. Ze zochten hun weg naar de tuin.

‍De zak week open. En daar was hij.
Ewout.
Zijn schedel keek mij aan. Ogen, tong, hersenen — verdwenen. Alleen taai vlees hier en daar, rafelige pezen die nog even weerstand boden. Het proces nog niet helemaal voltooid. Zijn haar, dat blonde warrige haar, lag er nog alsof er niets veranderd was. Ik streek erdoorheen, mijn vingers zacht.
‘Ach, lieve Ewout.’

‍Toen klonk er iets. Een stem, schor en diep, alsof aarde zelf sprak door een keel. Ik sloeg de zak haastig dicht, drukte de klemmen terug en veegde mijn handen af aan mijn jurk. Een vlek extra maakte geen verschil.

‍

‍Buiten stond de postbode. Een pakketje in zijn hand, een dunne zweetlijn langs zijn slaap. Hij glimlachte onzeker, maar zijn ogen dwaalden naar de tuin.
‘Er werd niet opengedaan,’ zei hij. Zijn stem trilde. ‘Dus ik dacht… ik loop maar even achterom.’ Hij keek naar het pakketje, toen naar mij. ‘Voor… eh… Ewout.’

‍De naam bleef hangen, zwaar als een blad dat weigert te vallen. Ik lachte. Licht, onschuldig.
‘Die woont hier niet meer,’ zei ik. ‘Maar je kunt het bij mij laten.’

‍Ik stak mijn hand uit. Onze vingers raakten elkaar kort; hij trok de zijne terug alsof ik hem brandde. Een vlieg landde op zijn wang. Hij sloeg mis. Zijn neusvleugels trilden.
‘Gekke geur hier,’ zei hij, alsof hij zichzelf wilde overtuigen.

‍Zijn bik bleef te lang hangen.

‍Er trok iets door me heen — scherp, warm — een flits achter mijn ogen.

‍Ik glimlachte. Te breed. Te snel.

‍‘Ik werk veel in de tuin,’ zei ik toen, rustig, alsof niets was gebeurd.

‍Zijn blik zakte naar zijn schoenen. Hij overhandigde het pakketje. Ik nam het aan, traag, alsof we een ritueel voltrokken.

‍Pas toen hij de tuin uit was liep ik het pad af, keek of hij écht verdwenen was.

‍Een week later was het proces voltooid. Ik had de poort op slot gedaan — de postbode zou mij niet nog eens verrassen. Het tuinhuis stond open; frisse lucht mengde zich met de geur van verteerd leven. Toen ik de zak opensloeg vlogen honderden insecten op, hun buiken bol, hun vleugels dreunend tegen de ramen.

‍Wat bleef was een skelet, pontificaal, als een stille getuige. Rottend materiaal dat aan botten kleefde. Ik haalde het er met handen vol uit, alsof ik tuinwerk deed.

‍Met een rubberen hamer sloeg ik de botten stuk. Eerst kleine tikken, toen hardere klappen. Elke slag gaf een dof, houterig geluid, alsof ik dood hout brak. Splinters van wit schoten weg; kalkstof dwarrelde op mijn jurk. Ik sloeg door tot alles vergruizeld was.

‍De kalk strooide ik uit tussen mijn bloemen. De aarde dronk het op, gulzig.
Bloemen houden van kalk.
Ewout had eindelijk nut gevonden.

‍

‍Het is vroeg. De keuken is nog donker wanneer ik de tuindeuren open. Koele lucht stroomt naar binnen en omhelst mijn gezicht, fris en scherp, alsof de tuin mij begroet. Ik houd mijn adem even vast en blaas uit.

‍

‍Ik ben van wortel tot bloem precies wie ik moet zijn.

‍

‍De woorden rollen soepeler dan ooit.

‍

‍Buiten knalt het groen me tegemoet. Alles lijkt feller. De brugmansia straalt wit als een gewassen laken, het vingerhoedskruid gloeit van roze, de monnikskap pulseert dieper paars dan ik ooit gezien heb. Alsof de tuin zelf een geheim fluistert.

‍

‍Heel even zie ik Ewout voor me. En Michael. En de anderen. Hun ogen. Hoor hun stemmen. Ik voel geen boosheid meer. Tussen mijn planten kan ik het loslaten. Ze gaven me wat ze konden. Niet aan mij, maar aan mijn tuin. En dat is genoeg.

‍

‍Achter de wonderboom zweven vliegjes. Ze hangen even in de lucht, kringelend boven de grond. Ik pak de hark. Met stevige halen woel ik de resten van Ewout los en verspreid hem verder. Het zoemen breekt. De vliegjes stuiven uiteen. Een plukje warrig blond haar steekt nog uit de aarde.

‍

‍Even blijf ik staan. De lucht is zwaar, vochtig. Rijk. Ik glimlach.

‍

‍Later, als ik mijn gereedschap naar het tuinhuisje breng, merk ik dat de geur bijna weg is. Geen broeierige damp meer, alleen aarde en kruid. Je kunt hier beter ademhalen. Jammer eigenlijk. Intiem was het, die warmte. Die nabijheid. Hoeveel vrouwen kunnen zeggen dat ze hun geliefde tot in zijn laatste momenten hebben begeleid?

‍

‍Dan hoor ik getril. Een vreemd, nerveus geluid. Op de tafel ligt mijn telefoon. Vergeten sinds gisteren, toen ik de laatste dingen met Ewout deed. Ik pak hem op. Een melding knippert: U heeft een nieuwe match.

‍

‍Ik stap naar buiten, de telefoon nog in mijn hand, en laat mijn blik langs de bloemen glijden. Alles bloeit. Alles leeft. Vanuit mijn buik welt een warmte op, zo sterk dat het mijn mondhoeken omhoogduwt.

‍

‍Ik kijk nog één keer naar de tuin. Dan naar mijn scherm.

‍

‍Deze laat ik niet meer los.

‍