Hemelbestormer

‍Dit is het eerste hoofdstuk uit mijn korte roman Hemelbestormer. Ik heb het onlangs afgerond en ben erg trots op het resultaat. Het ligt nu bij de uitgever (en dan is het maar afwachten). Wil je meer lezen? Laat het mij even weten!
 
Maarten:

‍…Nieuws over schrijver Frederik Broesder.

‍Gelekte documenten zouden aantonen dat meerdere boeken niet door hemzelf zijn geschreven.

‍De uitgever weigert commentaar.

‍Sinds vorige week is Broesder spoorloos.

‍

‍Ik zet de radio uit. De stilte die invalt voelt als een zachte landing voor mijn oren. De naam Frederik Broesder stuitert nog even door mijn hoofd om vervolgens op te lossen.

‍Nadat ik op de intercom heb gedrukt — te lang — blijft het even stil.

‍De motor trilt; door de stilte klinkt het geluid harder dan anders.

‍Dan klinkt er een stem: hard, aanvallend, geïrriteerd.

‍‘Ja?’

‍Ik houd mijn legitimatie voor de camera, secondenlang. De tijd lijkt even stil te staan.

‍Wat onaardig gemompel doorbreekt de stilte, een klik, en het hek schuift open.

‍Het gehavende ding kreunt bij elke centimeter. Bij het verste punt geef ik gas. Even denk ik dat het terugklapt, alsof het weet dat ik hier niet thuis hoor, maar het houdt zichzelf nog net tegen.

‍

‍Alles druipt nog na. De regen van vanmiddag heeft alles schoongespoeld. 

‍De afgelopen weken waren te droog geweest. De lucht ruikt naar natte aarde, naar groen. Alsof alles weer opnieuw kan beginnen. Was het maar zo makkelijk.

‍

‍Op de passagiersstoel ligt de map waar ik mee aan de slag moet. De randen zijn vochtig geworden, maar de naam staat dik gedrukt op het geprinte etiket.

‍Frederik Broesder. 

‍Zeven dagen spoorloos. 

‍Daarom ben ik hier. Na zijn verdwijning had het gezin nog een nacht afgewacht. Na de tweede dag hadden ze gebeld. Of wij enig idee hadden. Na het zoveelste wanhopige telefoontje mocht ik komen opdraven.

‍

‍Grind knispert onder de banden terwijl ik stapvoets vooruit rol. Dan zie ik het huis.

‍Hier woonde ooit een zanger, succesvol, tot de stilte hem opvrat. Hij verdween naar het buitenland, om nooit meer iets van hem te horen.

‍De laatste jaren woonden er verschillende mensen, nooit voor lang.

‍En nu ben ik hier weer.

‍

‍Ik parkeer schuin voor het huis, goed zichtbaar vanaf het raam.

‍Ik stap uit, strek mijn benen. Ik voel de koude wind op mijn enkels en trek met mijn voet mijn broekspijpen naar beneden. 

‍Dan trek ik mijn jas recht en loop naar de deur.

‍Halverwege bedenk ik me. Ik loop terug naar de auto, pak mijn telefoon en de map.

‍Wat papieren schuiven eruit waardoor mijn oog valt op een foto. Blond warrig haar, droevige ogen. Ik staar er even naar, schuif de papieren weer terug en loop naar de deur.

‍

‍Ik bel aan. Een galmend geluid verspreidt zich door de hal voor mij. Door een zijraam kan ik naar binnen kijken, maar ik draai me ervan weg waardoor ik de voortuin kan overzien. 

‍

‍Geritsel. Dan stilte. Vanuit mijn ooghoeken zie ik wat langs het raam schuifelen.

‍Na een paar seconden draait het slot.

‍Ik adem even in en neem mijn pose als agent aan.

‍Een vriendelijk maar vermoeid gezicht verschijnt. Was dit de harde stem van net?

‍

‍‘U bent…?’

‍‘Maarten van ’t Ent. Rechercheur. Ik heb gisteren gebeld.’

‍Ze kijkt naar mijn legitimatie, dan naar mij. 

‍Ik hoor haar denken: is hij niet te oud voor dit werk? 

‍Misschien heeft ze wel gelijk.

‍

‍Ze lijkt mijn gedachten te horen; ze schrikt op.

‍‘O ja, inderdaad.’ De deur gaat verder open.

‍Ze draagt een joggingbroek en een veel te grote trui. Op haar mouw zit een vlek die ze niet meer probeert weg te poetsen. Haar blonde haar zit warrig, als een spinnenweb waar zelfs de spin geen heil meer in zag. Onder haar ogen hebben zich donkere kringen gevormd, die door haar bleke huid extra afsteken.

‍

‍‘Kom maar binnen,’ zegt ze, en ze gebaart me door te lopen.

‍

‍Ik veeg mijn schoenen en stap het huis binnen.

‍

‍Aan de muren hangen foto’s in allerlei formaten. Die bekijk ik straks beter. De vrouw zegt dat het ‘lang geduurd heeft’, dat ze ‘al even zat te wachten.’ Ik brom iets van erkenning terug. Natuurlijk, als je iemand kwijt bent is iedere dag veel te lang. Maar meestal komen ze vanzelf terug. Ook na een week. 

‍

‍Er hangt een muffe lucht, alsof er al dagen geen raam open is geweest.

‍Ik ruik sigaretten, koffie, en iets zuurs dat ik niet kan thuisbrengen.

‍

‍Op de trap verschijnt een jongen, jaar of achttien gok ik. Hij blijft staan en kijkt naar ons. 

‍‘Wie is die man, mam?’ hoor ik hem vragen, zonder mij aan te kijken. Alsof ik er niet bij ben.

‍Vertraagd draait ze haar hoofd, zucht. ‘Dit is meneer Van ’t Ent,’ zegt ze. ‘Hij is van de politie.’

‍De jongen kijkt naar mij, blijft stil en loopt weer weg. Fijn dat ik er ben.

‍Zijn voetstappen verdwijnen, maar het huis blijft gespannen stil.

‍

‍De vrouw trekt een deur open en zet het licht aan. ‘We gaan hier wel even zitten,’ zegt ze. ‘Wilt u koffie?’ 

‍De kamer vormt een schril contrast met de hal — vol, benauwd bijna. Het moet een werkkamer of kantoor zijn. De wanden staan vol met boekenkasten, in het midden staat een bureau. Overal liggen papieren en mappen. Alsof er net een wervelwind doorheen getrokken is.

‍Het is niet verstandig om bij ieder bezoek koffie te drinken, daar lig ik ’s nachts van wakker. Nu voelt het als een opening, een knieval om het gesprek te kunnen voeren.

‍‘Graag,’ antwoord ik. ‘Niets erin hoor, gewoon zwart graag.’

‍De vrouw knikt. ‘Maak maar ergens plek,’ zegt ze terwijl ze de kamer inwijst. ‘Leg de papieren op die stoel maar even op het bureau.’ Dan draait ze zich om en verdwijnt. Ze laat me achter in een kamer die de strijd met de orde allang heeft verloren.

‍

‍Ik loop langs een kast en stap tussen de losse papieren door. De kasten staan vol met Nederlandstalige boeken, van René Appel tot Zwagerman. Waar het ene boek nog bijna ongelezen glimmend in de kast staat, is het andere al versleten. De papieren, verspreid over de hele vloer, lijken aantekeningen, sommige uitgetypt, anderen met de hand geschreven. Het ziet eruit alsof hier iemand hard bezig is geweest iets te vinden. Wat was er verdwenen?

‍

‍Alle rolgordijnen zitten dicht. Een beetje licht zou al veel schelen. Ik loop erheen en til er eentje een beetje op. Buiten is het steeds grauwer aan het worden maar het beetje daglicht maakt al veel verschil. Het idee om in iemand anders huis de gordijnen te openen voelt als vrijpostig, toch besluit ik het te doen. Ook de ander schuif ik omhoog waarna ik alles in de kamer nog eens bekijk.

‍Op het bureau, donker eiken, liggen stapels papieren en opengeklapte boeken. Daar valt niet te werken.

‍Waar geen kasten staan, hangen foto’s. Ik bekijk er een paar en op sommige herken ik de vrouw en de jongen. Naast hen een man, de reden waarom ik hier ben. Dezelfde warrige blonde haren. Hier lacht hij. 

‍

‍Ik pak een stapel papieren van de stoel achter het bureau — aantekeningen, rekeningen — en leg ze ernaast neer. Terwijl ik ga zitten valt mijn oog op een ingelijste tekening. ‘Voor papa’ staat er met harkige letters onder. Het werk van een kleuter. Op de tekening staat een man met een bril. Kleurrijk. Hij houdt iets vast. Een boek?

‍Dan hoor ik geschuifel bij de deur waarna de vrouw binnenkomt met twee bekers. Uit een van de bekers komt damp, die zet ze bij mij neer. 

‍‘Misschien smaakt het een beetje bitter,’ zegt ze terwijl ze haar eigen kop neerzet en plek maakt om zelf te zitten.  ‘Het is niet vers gezet,’ voegt ze er bijna verontschuldigend aan toe.

‍Om de stilte te overbruggen neem ik een slok van de koffie. Het is kokend. De hitte snijdt door mijn mond. Ik spuug het terug. Het duurt een paar tellen voordat de pijn wegzakt. Een bittere nasmaak blijft. 

‍Ik zet de beker weg.

‍Ze ziet het en verontschuldigt zich. Haar ogen dwalen af; even lijkt ze vergeten dat ik er ben.

‍De bittere smaak trekt langzaam weg, mijn tong voelt ruw. Ik leg de map bovenop de papieren en boeken, open hem en kijk dan weer naar haar.

‍Zelfs in deze staat heeft ze iets zachts. De afgelopen periode heeft haar zichtbaar uitgeput. Heeft ze in de gaten dat ik naar haar kijk? Ze kijkt in ieder geval op.

‍‘Laten we maar beginnen,’ zegt ze, terwijl ze een slok uit haar beker neemt. Het is duidelijk geen koffie. ‘Ik neem aan dat ik gewoon bij het begin moet beginnen?’

‍Ik knik en laat even een stilte vallen. De zoetige lucht uit haar mond verraadt dat ze iets alcoholisch drinkt. 

‍

‍‘U bent…’

‍‘Madelon,’ zegt ze. ‘Madelon Broesder.’

‍In het dossier staat dezelfde naam, met haar leeftijd en geboorteplaats erachter. De vrouw van. Toch stel ik de vraag. 

‍‘U bent de vrouw van…?’

‍‘Ja, inderdaad.’ Ze neemt een slok, kijkt langs me heen. ‘Ik ben de vrouw van Frederik Broesder.’

‍Haar ogen dwalen af, alsof de naam zelf haar vermoeit.

‍

‍Dan schiet me te binnen dat ik mijn telefoon bij me heb en dat ik daar wat mee van plan was.

‍Ik haal hem uit mijn zak en leg hem op tafel.

‍‘Ik ben niet gewend dit zo te doen,’ zeg ik, iets te verontschuldigend. ‘Vroeger deed ik alles met pen en papier.’ 

‍Ze glimlacht, dof maar echt.

‍‘Maar opnemen is praktischer,’ voeg ik eraan toe.

‍Ik kijk weer naar de kamer, naar de papieren. Ze zijn allemaal geprint. Waar is de computer waarop hij heeft gewerkt?

‍Haar glimlach vervaagt alweer.

‍De regen tikt weer tegen de ramen.

‍

‍‘Kan ik al beginnen?’ vraagt ze, terwijl ze om zich heen kijkt.

‍Ze kijkt naar de foto’s.

‍‘Verdomme, Frederik,’ fluistert ze zachtjes. Ze bijt op haar lip terwijl haar ogen vochtig worden.

‍

‍De regen keert terug, zwaarder nu.

‍Ik klik de opname aan. 

‍‘Wanneer heeft u uw man voor het laatst gezien of gesproken?’
Haar antwoord komt te snel. 

‍‘Helemaal niet meer. Niet meer sinds hij in het nieuws kwam.’ Ze kijkt in haar beker.

‍Ik zeg niets. De opname loopt.